“Σήψη”
Έχεις νιώσει ποτέ να μη χωράς πουθενά; Έχεις νιώσει ποτέ την θλίψη να σου ξεσκίζει τα σωθικά κι εσύ να μένεις άπραγος, να μένεις ενεός στον κυκεώνα των σκέψεων σου; Έχεις νιώσει ποτέ πως ενώ είσαι πλήρης ταυτόχρονα είσαι και άδειος; Έχεις νιώσει ποτέ πως ενώ είσαι ο πιο πλούσιος στον κόσμο αυτό ταυτόχρονα είσαι και φτωχότερος ολων; Τι θα γίνει πια ψυχή θα αφήσεις ποτέ κανέναν κουφάρι να ηρεμήσει; Θα αφήσεις ποτέ δύο ζευγάρια μάτια να κλείσουν γαλήνια το βράδυ και να χαθούν στο νεφέλωμα των σκέψεων τους; Γιατί αυτό τελικά είναι η ψυχή, ένα νεφέλωμα, ένα σύμπλεγμα διασυνδέσεων που μέσα εκεί χάνεσαι στροβιλίζεσαι και ίσως ξανά βρίσκεσαι. Ίσως αυτό, ναι αυτό. Ίσως είναι η ψυχή ένας γαλαξίας ένας γαλαξίας άρρωστων προορισμών και καταστροφικών εξερευνήσεων. Το ερώτημα σε όλα αυτά είναι από πού να πιαστείς και πιθανόν από πού να ξεκινήσεις, προκειμένου να μην οδηγηθείς στην καταστροφή αλλά στην σωτηρία. Στην σωτηρία του μυαλού μέσα σ’ αυτή την ακατέργαστη μαύρη ύλη του σύμπαντος.