“ Δάκρυ στον απέραντο ωκεανό της θλίψης”

 Ένα δάκρυ ήρθε πάλι στο κατώφλι, σαν ένας παλιόφιλος, σαν ένας φίλεχθρος. 

Επίθετα σε χαρακτηρίζουν, πράξεις σε δημιουργούν και λόγια ανείπωτα έξω σε ωθούν. Κυλάς χωρίς σταματημό ξεχνώντας την πορεία, ξεχνώντας τον σκοπό. Ημέρα 30+ που μένω ενεός στην απεραντοσύνη της ύπαρξης μου. Ηλιοστάλαχτα φιλιά, και αλμυρά δάκρυα προδίδουν μια άλλη εκδοχή της καλοκαιρινής ριβιέρας. Σώματα αγκαλιασμένα και συνάμα αποσυντονισμένα στον κυκεώνα των σκέψεων τους, χάνοντας έτσι την πορεία τους, χάνοντας έτσι την καρδιά τους. Θα έρθει λογικά η ισορροπία. 

Δεν θα ερθει;